سال 87 با همه فراز و نشیب هایش گذشت و به بایگانی تاریخ سپرده شد. اما انسان ها همچنان به زندگی خود ادامه می دهند و تا نقطه انتها با امید و گاهی هم نومیدی بر قدم های محکم و سست خود به پیش گام بر می دارند، تا ایستگاه آخر که سر نوشت همه موجودات به نوعی به آنجا ختم می شود. حالا این شما و این هم سال 88 دو عدد هشت که مثل دو مثلث ما را به هرم خود فرا می خوانند پس نردبان هایتان را آماده کنید و کمر بندها را محکم ببندید حالا چه کسانی به اوج نقطه عمودی مثلث خواهند رسید و یا چه تعداد از نردبان سکوت خواهند کرد زمان زیادی وجود دارد. البته آرزوی قلبی من و خیلی ها این است که همه به نقطه اوج مثلث برسند و نردبان کسی نلرزد که باعث سکوتش شود اما تقدیر زمان و روزگار چیزی دیگر است که آن از خواست ما آدم ها به دور است اما من معتقدم که نومیدی و شکست پایه پیروزی ها و موفقیت های بزرگ است. برای همه شما موفقیت های بزرگ را آرزو می کنم ./.