من آدمی بینا هستم و آن طوری که فکرم به من می گوید همه چیزها را می بینم رنگ ها، نورها و....! اما دیدن منهای فهم و درک و آگاهی با کدام مقیاس و اصل مساوی است؟! همیشه بین ما آدم ها واقعیت گریزی از واقعیت پذیری رواج بیشتری داشته است مخصوصا اگر چاشنی زود بازدهی آن احساسات باشد. حالا می توانید این را از زاویه های مختلف بررسی کنید از مسائل شخصی گرفته تا مسائل اجتماعی و محیط زندگی یا جامعه ای که به نوعی در آن جریان داریم. خیلی وقت ها از خودم می پرسم: چرا آنچه می بینم یا می شنوم با آنچه بطور واقعی می فهمم و درک می کنم این همه فرق و تفاوت دارد؟ آیا واقعا جنس ما آدم ها مثل سکه است؟ و یا زیر بارانی از رنگ ها بدون چتر راه می رویم؟ نمی دانم چرا این همه صفات و خصوصیات خوب که در سرشت و خوی انسانی مان هست را با آنچه در وجود و مرام مان نیست به سادگی عوض می کنیم. گفتار نیک- کردار نیک- پندار نیک. سه دستور، سه حکم، سه فرمان- نه نه! سه کلید که اگر به هر کدامش دست پیدا کنید تازه به اصالت و هویت انسانیت نزدیک یا وارد شده ای، اصالتی که به نوع های مختلف از آن دور شده ایم با آن همه صفات پاکی و بی نظیرش. رود زندگی جاری است و ما مسافر مقصدی هستیم که ایستگاهش را نمیدانیم گروهی خواب و گروهی فک باز مانده خود را به خمیازه عمیقی سپرده اند که گویی خلاصی از آن میسر نیست. آنچه بعد از سال ها از گذشت عمر خویش فهمیدم چیزی جز یک سکه اجباری نبود سکه ای که برای شدنش مجبور بودم تا رضایت در چهره، و لبخند بر لبان دیگران جاری سازم. بی شک جای بسی تأسف است که در برهه ای از زمان شخصیت و منش انسانی مان عین یک سکه شده است سکه ای که سودش در جیب زرگران سرازیر می شود و ما همچنان یا خواب هستیم یا اسیر خمیازه ای عمیق.