رودخانه جاری است، آسمان ابری است، نه بارانی نه بادی، هوا یک رنگ، گنجشک ها می میرند، عقاب هم خواهد مرد، چوپانی آن بالا می نوازد نی، شاد و غمگین، گوسفند ها می میرند، او تندتر می نوازد، خنده گنجشک پیر، می شود همنوا با نی، ناله بزغاله ها تنبور مرگ، چوپان انگار خورده می، در رقص و پریشانی، می رمد گله ز ترس، که شاید چوبدستی هم باشد دوا، ماری می پیچد به پایش زقضا، او که خواهد با چوب مار زند، پا زند، می نوازد نی ز درد پا، می آید لاشخوری بر گرگی سوار، نه پای گریزی است چوپان، نه گله چاق و فربه، گرگ طعمه را طمع نیست، درندگی ست خوی او....     

لحظهء دیدار من و اخم گردباد ابروی تو/ مانده بر جای/ لبریز/ کاسهء حسرت!/ خرمن خرمن خاطرات/ در آتش و دود/ در همین دشت/ و تو در وادی دیگر در پرواز..../ حک شده بر کوه/ لبخند معصوم کودکی/ که با آتش درد فردا آشنا است/ بی آن که صدای شکستن استخوانی شنیده باشد از فریاد درد/ و یا شمارش معکوس قلبی را در زنگ ریاضی خوانده باشد/ اما صدای مهربانی از دور میخواند ترا (دوستت دارم بیا) نزدیک و آشنا است/ سفره پهن و غذا حاضر است/ خیلی گرسنه ای؟/ وقت افطار است/ رنگینک هم هست/ آسمان را ابری گرفت/ و کبوتر سفیدی کرد پرواز..............!