باران بی آلایش، بی تعارف، در اوج محبت و مهربانی بر دشت ها، و حتی دریاها می بارد بی آن که کوچک ترین چشم داشت یا توقع و مزدی بخواهد. نمی دانم چرا باریدن باران بر دریاها، بغض حسادت بعضی آدم ها را می ترکونه؟! آخه فضل و بخشش از کسی دیگر است این همه حسودی چرا؟ وقتی میخواهم از مهربانی، محبت و بخشش آدم ها حرف بزنم خجالت می کشم. تازه کجاش و دیدی! مش قنبر میگفت: آخه چشمت روز بد نبینه، داره یه فرهنگی شکل می گیره که باید باور کنیم ارزش، هویت، شخصیت و منش ما در دو نقطه خلاصه میشه: ظاهر بینی و مرده پرستی! که البته راجع به هر کدام اش میشه کلی گپ زد و خندید. ظاهر سازی لازم و ملزوم زندگی امروزی است مهم نیست اصل و نصب کیه، شخصیت واقعیش چیه...! مرده پرستی هم که لازم به توضیح نیست زیرا طرف در هر درجه و شخصیتی که باشه مهم نیست، وآنگهی که مرد زمین و زمان یکی می کنند...! حالا آدمی که می بینم، آن آدم واقعی که شخصیتش شکل گرفته نیست، شاید گرگی است که پوست زیبای گوسفند بر تن کرده است. پس با این توصیفات دیگه به مش قنبر نگویید صداقتت چه شد، مهربانی و بخشش ات چه شد؟ راست و دروغ ات کجا رفت؟ اگر یه روز صبح که از خواب بیدار شدی بعد از حمد و سپاس خداوند میتونی به خدا بگی: ای خدا میخواهم امروز آن باشم که تو بیش از هر کسی من و می شناسی، فکر می کنی چه سر نوشتی در انتظارت خواهد بود؟ مش قنبر میگه همین می دانم که راستی و صداقت و بیان آنچه هستم مرا به خانه بر نخواهد گرداند....! تو چه میگویی؟!