ساقيا آمدن عيد مبارک بادت
وان مواعيد که دادي مرواد از يادت
سال نو و نوروز باستاني مبارک
........

دنيا را برايتان شاد شاد
و شادي را برايتان دنيا دنيا آرزومندم
هر روزتان نوروز

آغاز سال جدید 1388 و عید باستانی نوروز را به همه انسان هایی که خواهان صلح و دوستی و حرمت انسانند و به ویژه پارسی زبانان و کشورهایی که این جشن فرخنده را بزرگ و گرامی می دارند، به طور خاص همه ایرانیانی که در هر گوشه این گیتی زندگی می کنند و هموطنان عزیزم تبریک می گویم و سالی خوب همراه با سلامتی و سربلندی و شادمانی و موفقیت را برای همه آرزو دارم....!

هیچگونه تاریخ دقیقی از شروع نوروز در دست نیست اما این جشن تاریخچه سه هزار ساله دارد و یکی از قدیمی ترین آئین های ملی در جهان به شمار می آید آنچه از کشف های باستان شناسی بدست آمده، تا متن های کهن پارسی مثل شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری و.... با اختلافات اندکی در نگارش چنین روایت می کنند که جمشید و در برخی دیگر از نوشته ها کیومرث به عنوان پایه گذاران نوروز نام برده شده اند گر چه بعضی از صاحب نظران هم معتقدند که نوروز تاریخی طولانی تر از این دارد. حال هر چه باشد همین بس که نیاکان ما مردمانی بزرگ و شریف و با فرهنگ بوده اند که بعد از گذشت هزاران هزار سال نه تنها ما ایرانیان بلکه جهانیان هم به آن به عنوان یک میراث بشری می بالند و افتخار می کنند. با گذشت زمان جشن نوروز هم دستخوش تعغیرات زیادی شده است و آنچه به عنوان جشن نوروز در روزگار ما انجام می گیرد بر سه بخش یا سه جشن می باشد که به هر کدام اشاره ای خواهم کرد: ما با یک جشن کوچک که همان چهار شنبه سوری است به استقبال جشن بزرگ که از یکمین روز از اولین ماه سال خورشیدی آنگاه که آفتاب جهان تاب به برج حمل نور افشانی را آغاز نماید و روز و شب برابر گردد سال جدید و جشن نوروز شروع می شود اما در بعضی از کتب ادبی پارسی آن را با نام جشن فروردین هم یاد کرده اند و بعد از سیزده روز با جشنی کوچک به نام سیزده بدر که در واقع جشن اختتامیه است جشن های نوروزی به پایان می رسند. در عصر آریائیان دو جشن بر گزار می کردند که بر اساس دو فصل گرما و سرما بود یکی همان جشن نوروز یا جشن فروردین که در اول ماه فصل بهار که مدت آن جشن در ادوار مختلف متفاوت بوده است و دیگری جشن مهرگان است که در اول فصل سرما و از پائیز شروع می شده است.....!

همان گونه که از اسمش پیدا است، نوروز یا روز نو و جشن یعنی شادی، نه گناه کبیره است و نه گناه صغیره، ساده تر از این نمی توانم و نمیشود بیانش کرد یکی از روزهای خدا، حالا اگر این چنین موجوداتی به نام انسان آفریده و مخلوق خدا، شادی شان گناه، و این جشن ها و روز و سال نو جز خرافات اساطیری محسوب میشود بهتره تا دیر نشده و فراموش نکرده ام، الفاتحة و.... حاجی فیروزه....! کجایی که این چنین/ ما را رها کردی/ با غمی سنگین و پر چرب/ از رفتنت! ما چادری سه نفره/ ساخت چین علم کرده ایم/ و شش نفره در آن می خوابیم/ و به یاد حاجی فیروز/ جوی از اشک ها ی مان روان است/ تا تو در آن باغ/ طوطی ها را بخندانی و ما همچنان گریان....!

از تمامی دوستانی که در یک سال گذشته به مهمانی وبلاگ بهار گل سنگ قدم بر دیده ام گذاشتند و بخصوص آن عزیزانی که با نظرات ارزشمندشان یاران و یارای ما بودند بی نهایت سپاسگزارم و از دوستانی هم که شاید نوشته هایم باب طبع شریف شان نبوده، یا از کامنت هایم رنجیده خاطر شده اند جدا معذرت می خواهم.

به هر حال سال گذشته را با تمامی فراز و نشیب هایش، با موفقیت و شکست هایش پشت سر گذاشتیم و همین که زنده و سلامت هستیم و همچنان در دنیای مجازی با دوستانی عزیز هستیم و در دنیای واقعی به زندگی خود ادامه می دهم خدایی را سپاس میگویم.

به امید این که در سال جدید در دنیای مجازی و واقعی دوستانی بهتر و همدلانی نزدیک تر برای هم باشیم.

تا سالی دیگر و درودی دیگر،هر گز نمی گویم بدرود چون اصلا دوست ندارم لحظه ای از پیش تان بروم و همچنان با هم سال نو را با شما جشن می گیریم......