کوچه هایی به ناکجائی! و دیوارهایی کج و بیمار، کویری مه آلود، آواز شوم جغدی نشسته بر بام، در تب و لرزش یک ویرانی شبی ابدی. خانه هایی بی پنجره، روزنه هایی که در خلصه تاریکی و پوچی، به بن بست باغ شب پایان می پذیرند، و صدای فریادی که درتارهای نیستی برای همیشه تنیده می شود. رنگ های بی تنوع، سیاه ،سفید در دایره هستی، بیهوده و سرگردان! در رقابت نقش ها ی برتر چهره انسان، همدیگر را دفع نابود می کنند. جام های لبریز خون بر سفره های رنگین ایدئولوژی، و سر مستی بانیان عقیده. اگر غل و زنجیری نیست، اما هر روز طناب های نرم و نازک تری می بافند، از جنس های مختلف، تا انسان عصیان گر را تسلیم خواسته های خود کنند، نه آنچه در ذات اوست....!